Gran Canaria

STAYEREN EN VISSEN , MOGELIJK ??? 8-13/12/2011

De vraagstelling is misschien ver gezocht, hoewel …….

Met enkele leden van BBGF hadden we afgesproken om het in december nog eens te gaan proberen bij de familie DAS, eigenaars van onze huischarter " Cal Rei " die in Mogan ( Gran Canaria ) gemeerd ligt. Marin en Randy DAS waren het eerste weekend van december aanwezig op de Hengelexpo in Kortrijk en we zouden samen naar het zuiden vliegen. Filip Van Asten was al enkele dagen vroeger vertrokken en wachtte ons op. Hij zou ons gedurende de eerste twee visdagen helpen om de wateren onveilig te maken.

En dat stayeren zal u zeggen.

Het toeval wilt het of niet maar Mogan is ook de woonplaats van een van onze oude glories wat wielrennerij betreft. Nu ook niet de eerste de beste want Paul Depaepe werd in 1957 wereldkampioen halve fond of stayeren. We zijn hem de laatste avond van ons verblijf tegen het lijf gelopen en gehoord dat deze sportieve senior 3 weken geleden omver gereden was en nu in een corset moet rondlopen omdat hij 2 ruggenwervels gebroken heeft. Heb Paul Depaepe persoonlijk regelmatig zien rijden op de pistes in Brussel en Antwerpen omdat mijn papa een freak was van wielrennen en ook wel omdat we regelmatig via de baas van de BWB VIP kaarten hadden.

Ik zag in Paul's ogen een traan bij het horen van de namen van zijn vroegere tegenstrevers Dolf Verschueren en Timoner. Het ga je verder goed Paul.

Nu terug naar onze visserij. We hadden keus uit vissen achter rog ( op een diepte van 30 à 50m ) en achter amberjack en andere diepzeevissen. Dag 1 met Filip, Rudy en Georges, onze ondervoorzitter, en ikzelf gingen we achter de rog. Eerst wat levende aasvis vangen, nadien achter rog. We vingen er elk 1, wat geen slecht resultaat was.

Misschien een beetje te weinig stroming en het weer dat een beetje tegen zat. Voor dag 2 hadden we geopteerd om achter amberjack en andere soorten zoals diverse soorten snapper te gaan. We zouden er vissen op een diepte van ongeveer 120m. Al trollend gingen we naar onze ankerplaats en zo te zien was dit hier een mooie spot. We herkenden daar een bootje van Arguineguine waar we 2 dagen eerder waren en die we hadden zien binnen komen met 2 frigoboxen vol met amberjacks en sama's . Het is geen makkelijke visserij want het aas moet op een goede manier gepresenteerd worden en kan dus niet te snel naar beneden gelaten worden. We vingen uiteindelijk een mooie mengeling van verschillende soorten. Persoonlijk had ik nog tegenslag want moet ergens een kink in de lijn gehad hebben hetgeen tot breuk leidde , maar ....... niet getreurd.

Vriend Georges had ook beet en was als een echte pro de vis aan het bevechten. Wat er naar boven kwam leek ons ongelofelijk: de circlehook van Georges had zich in mijn draainagel vastgemaakt en daar stonden we dan met een vis die we moesten delen. 's Avonds namen we van de familie van Filip afscheid met een uitgebreid en zeer lekker souper in restaurant Aycamo gelegen in het binnenland. Zeker een aanrader. Als u naar Mogan gaat moet U er zeker heen met de groeten van…

Voor dag 3 zaten we een boord met een paar uit Kiev. Maxim die nooit gevist had slaagde er in een mooie rog te vangen. Een totaal van 6 roggen was het resultaat van de dag. Maar nog steeds stond het scoreblad voor een nieuw Belgisch Record leeg. Morgen zou het moeten gebeuren. Rudy slaagde er in op dag 4 om een mooie vlinderrog te vangen met een vleugelbreedte van 1,72m. Als je zo iets naar boven ziet komen kijk je je ogen uit. Niet alleen de grootte maar ook de prachtige tekening op de bovenzijde zijn als een van de wonderen van de natuur. Zelf ving ik ook nog een gestekelde pijlstaartrog met een breedte van 1,36m. Het record was binnen, bleef er nog een dag om ook eventueel aan Georges de kans te geven om ook een record op zijn naam te schrijven.

We hadden ook nog een andere landgenoot aan boord die sedert meer dan 40 jaar geen hengel in zijn handen gehad had. De eerste rog werd aan zijn hengel gevangen, de 6 volgende zouden we voor onze rekening nemen. De laatste rog was er in geslaagd om zichzelf in de buik vast te haken. Het was geen lachertje deze naar boven te halen temeer dat het geen kleintje was . We slaagden er uiteindelijk niet in hem of haar aan boord te hijsen. Randy had de leader kunnen vastnemen en we mogen dus aannemen dat de vis gevangen was. Het gewicht van onze vis ging het halen van de stevigheid van zijn vel. Hopelijk heeft ook deze rog zijn opwaarts avontuur overleefd.

We kunnen alleen zeggen dat het weer eens een geslaagde expeditie was en dat er al stemmen opgaan om dit nog eens over te doen. Aan het vakmanschap van Marin en Randy moet niet meer getwijfeld worden. Ook Randy's vriendin heeft haar duitje in het zakje gedaan door haar prima service om voor het nodige logies en transport te zorgen.

Voor mij kan je het alleen een complete totaalservice noemen. Voor de vlucht kan je zelf zorgen, maar pick-up dienst aan de luchthaven , logies en vissen worden door de mensen van Cal Rei geregeld. Ontbijt kan je zelf regelen en 's avonds heb je keuze genoeg in de typische havenresto's. Indien U interesse hebt om ook een dergelijk avontuur te beleven staan de mensen van CalRei en wijzelf, die regelmatig met hen in contact zijn, volledig ter uwe beschikking. De tweede en derde week van mei gaan we er al met een beperkte groep naar toe. Leden van onze federatie doen ook mee aan de twee wedstrijden in juli en augustus. Voor augustus zijn er nog 1 of 2 plaatsen vrij. Zin om ons te vervoegen ???

Henk Hillaert

Voorzitter BBGF

COMPETITION PASITO BLANCO 2011 EN 3 NIEUWE BELGISCHE RECORDS.

Augustus 2011

Het wedstrijdprogramma op Gran Canaria voorziet in 2 wedstrijden een in juli en een in augustus. We waren er bij met 3 leden in juli voor de wedstrijd van Puerto Rico, we zouden er bij zijn met Patrick Panis en Rudy VanderStichel in augustus. Zoals steeds met onze vrienden van de CalRei in Mogan.

Er was een vervolgprogramma voorzien de week na de wedstrijd, een dag voor het wedstrijdteam, 3 dagen voor Gilbert Lampens, Wim Feytens en mijzelf.

Dat het CalRei-team zich aanpast aan de omstandigheden en de vragen van zijn klanten zal u zeker beamen na het verslag van deze laatste 4 dagen.

Met ingewijden (die al meer dan 20 jaar schipper en/of deckhand zijn en waarmee we het genoegen hebben goede contacten te hebben) hadden we een uitgebreid gesprek tijdens de protocolaire ceremonie van de prijsuitreiking van Pasito Blanco. Het ging er hem over watertemperatuur, de 4 jaarlijkse cycli, aasvis en dolfijnen. Het was een geanimeerd gesprek, zeker na de teleurstellende resultaten van de wedstrijd en ondanks het feit dat er in juni op sommige dagen WEL goed gevangen was.

36 boten vertrokken vanuit de havens van Mogan, Puerto Rico en Pasito Blanco. De meesten hadden ook al deelgenomen aan de wedstrijd van Puerto Rico hopend dat het deze keer beter zou zijn.

Het resultaat van de eerste dag mocht er zijn. We hadden 15 strikes en 5 vissen waren geland. Catch and release. 3 blauwe en 2 witte marlijnen. We hadden bijna even veel vissen als vorige maand op 3 dagen.

Vrijdag begon vol animo: vertrek om 9h15'.

Om 9h50', 500m achter onze boot zien we een andere deelnemer die op de plaats waar we enkele minuten geleden aan het trollen waren een prachtstrike heeft met talrijke jumps uit het water. Shit, het had de onze kunnen zijn. Na enkele ogenblikken zien we de boot terug verder varen --> gemist.

10h15': we zien een marlijn springen op 200m voor onze boeg. Er is weer veel meer hoop en iedereen aan boord voelt de spanning stijgen. Strike or not ?? No strike. Maar waar zwemt hij of zij ???

10h45': plots roept Randy: " DAAAAR. MARLIJN" we zien inderdaad een marlijn die naar verschillende van onze lures zwemt en er zelfs een een zwieper tegen geeft, maar bijten, neen.

We horen de rest van de dag slechts een enkel bericht van een gemiste strike. We zien wel een massa dolfijnen die onze mogelijke baitfish aan het opvreten is. Dat ziet er voor morgen niet denderend uit. Spijtig. Maar dat is vissen.

Zaterdag is het heel stil op de radio met enkel een gemiste marlijn. Iedereen is teleurgesteld maar zegt dat dit het slechte jaar van de 4 is.

Zaterdagavond, zoals steeds receptie en souper in Pasito Blanco met alle mogelijke en onmogelijke vissersverhalen.

Zondag: rustdag na de wedstrijd. Maandag gaan we achter rog.

Dat vissen achter rog is natuurlijk iets gans anders dan het trollen. Er werd o.a. eerst achter kleine aasvis gevist met de onnodige vangsten van grote pietermannen. Tussendoor werden wel de nodige aasvissen gevangen. De meegebrachte sardines en makrelen zullen we kunnen gebruiken als extra aas en als voeder.

Het werd voor Erwin, vriend van de dochter van Rudy een aangename kennismaking met deze visserij. Hij was zo gebeten door de microbe. Spijtig dat het geen zwaardere exemplaren waren maar die komen later nog wel naar boven. Maar we hadden elk een of meerdere roggen en daarmee was de pil van de wedstrijd toch niet te bitter.

Ondertussen was er ook nog wat animo want Randy had een lijn uitgelegd met levend aas en we zagen zowaar op 200m van de boot de rugvin van een haai. Spijtig dat hij niet gebeten heeft. Volgende keer misschien.

Voor wat de volgende dagen op het programma stond ben ik jullie een woordje uitleg verschuldigd.

Gilbert Lampens droomt sinds een paar jaar om eens een broadbill te vangen.

Hij heeft er samen met Andre Huys al 2 gevangen, maar het was steeds Andre die deze vis bevochten heeft wegens het systeem, elk om beurt inhalen. Zijn vraag, naar mij toe, was dan ook om Marin te overhalen het eens te proberen. Natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan want er is een speciale montage nodig en je schudt die niet zo maar uit uw mauw.

UUiteindelijk is er overeen gekomen om het na de wedstrijd van Pasito Blanco te proberen. Supplementair was Wim Feytens er ook nog bij en ons gezamelijk akkoord was dan ook om iedereen zoveel mogelijk zijn ding te laten doen.

We konden daarbij ook op de vindingrijkheid en het professionalisme van het Calrei-team rekenen.

Gilbert was al in Mogan en Wim kwam op dinsdag samen met zijn echtgenote Kathy over om 4 dagen van dolce farniënte te genieten.

Woensdag onderlinge samenkomst om de planning na te gaan.

In de ochtend al trollend naar 1500m diepte gevaren en daar de 2 lijnen uitgelegd op de broadbill. Samenwerkend en elkaar raad gevend lukte het wonderwel om aas en lijn uit te leggen hopend tot -300m of dieper te geraken. 2 lijnen lagen uit, nu wachten. We hebben geen beet gehad niet wetend of dit het seizoen is. Maar we hebben het geprobeerd en het system werkt wel maar de vis beet niet.

Voor de namiddag was afgesproken er een roggen namiddag van te maken. Groot was dan ook onze verwondering dat we deze dag konden afsluiten met de vangst van 3 angel sharks ( een vang je soms , 2 is heel raar) maar ook nog voor Wim een nieuw Belgisch Record.

Donderdag was gereserveerd om achter broadbill te gaan en later nog wat te gaan trollen op marlijn en binnen te varen trollend op wahoo. Laat ons zeggen een dagje zonder vis maar er werd overeen gekomen: morgen gaan we achter rog na eerst de vangst van wat levend aas.

Het zou een wijze beslissing zijn ons ingegeven door onze vrienden Marin en Randy.

Vrijdag moest het gebeuren. Wim was deels tevreden met zijn record maar die rog speelde nog in zijn hoofd. Dadelijk achter wat levend aas aan gegaan met weer die verdomde pietermannen. Na een uurtje hadden we voldoende levende aasvisjes. Nu en konden we op weg gaan naar onze geankerde roggenstek.

Alle nodige lijnen lagen uit, er werd met gehakte makrelen (rubby dubby) een perfect reukspoor aangelegd. De opeenvolging was: Wim, Henk, Gilbert, Wim enz. enz. Een lijn werd opgehaald met weerstand onderaan en Wim kon aan het werk. Na een tiental minuten een mooie stingray met en vleugelbreedte van 85cm. Neen Wim, geen 2e record. Na een half uurtje wachten en het bijvoeren zien we een van de hengels langzaam krommer staan: Beet. Ik steek de hengel in de beugelsteun en daar sta ik dan met iets dat langzaam maar zeker lijn van de 50lbsmolen trekt en weg zwemt. Een harnas wordt hier zeker een passend instrument. Trekken heeft niet veel zin en veel beweging zit er ook niet in. Forceren heeft ook geen enkele zin. Eens zien wie er eerst op geeft.

Gelukkig dat er na 25' toch wat leven in de brouwerij komt en dat de rog beslist heeft zich te verplaatsen. Grove strategische fout natuurlijk vanwege Mr.(s) Stingray. Dit is het gedroomde ogenblik om wat meer druk op de vis te zetten die nu naar boven zwemt.

Dan nog wat heibel omdat er 2 andere lijnen inliggen die mogelijks voor wat problemen kunnen zorgen. Maar alles loopt gesmeerd. Eerste zicht op een klein monster. Een grote vis. Aan boord haalt Gilbert de meter boven en geeft als verdict 1,40m. Nieuw Belgisch Record. Gelukwensen alom. Daar drinken we later ene op. Een beetje later zien we dezelfde hengel weer krom staan. Werk aan de winkel voor Gilbert. Zelfde werk dat hem na een kwart uur te zwaar lijkt. Hij krijgt de hulp van Wim die de klus zal moeten klaren. Ondertussen zijn er nog andere lijnen die inliggen o.a. een met levend aas.

Plotseling loopt de molen af met het levend aas. Wahoo of haai ???

Kalm aan want het betreft een lichte hengel. Voor de tweede maal sta ik in het zweet te baden. Ook zijn we benieuwd om te weten welke vis het is. We zien diep iets glinsteren. Onbekend van hier uit. Ondertussen staat Wim nog steeds in verbinding met de bodem dankzij de rog. Het wordt uitkijken en ik ben verplicht alles er uit te halen om geen problemen te hebben. Uiteindelijk na bijna een kwart uur kunnen we de vis, onbekend door de opvarenden, aan boord hijsen.

Het boek van IGFA met vissoorten wordt boven gehaald en iedereen is het er over eens dat dit een zeer mooie record bluefish is.

Na weging in de haven, 5,7kg. Dit is dus wel degelijk een mooie vangst.

Een beetje later lukt het Wim ook om zijn 2e rog van de dag boven te halen. 1,36cm en afgesneden pijlstaart . Gelukkig met onze vangsten keren we naar de haven terug.

Om 17h is het Azerbeidzjan - België en om 19h30 hebben we afspraak om allen samen te gaan eten ( en ons verdriet om het gelijkspel te verdrinken ). We vingen dus nog geen broadbill, maar dat komt mits enige overgave en opzoekingswerk, wel in orde.

We kwamen wel terug met 3 nieuwe Belgische records waaronder 2 onuitgegeven. Terugkomen doen we zeker want al die records moeten er aan geloven. Wie gaat er met ons mee?

Aan de kunde en kennis van het CalRei team moet niet meer getwijfeld worden.

Henk Hillaert

Voorzitter BBGF

KAMPIOENSCHAP DESAFIO DE ALTURA PUERTO RICO 2011

Walter Van Kerckhoven, die er vorig jaar reeds bij was, heeft samen met twee vrienden, Filip De Meulder en Jacques Konings, alle drie lid van BGF en begeleid door de Voorzitter Henk Hillaert deelgenomen aan de internationale big game wedstrijd die gedurende de laatste week van juli doorging uit verschillende havens op Gran Canaria.

Het gebeuren werd zoals steeds georganiseerd door de Big Game club van Puerto Rico.

Wij vertrokken uit Mogan.

De boot die we gecharterd hadden was zoals gewoontegetrouw de CAL REI, boot van onze vrienden Marin en Randy DAS , beiden ook lid van BGF.

Het was voor Walter en mijzelf een prettig weerzien met de familie Das.

Walter had afscheid genomen met de bevestiging : " Volgend jaar kom ik terug met vrienden ". Voor mijzelf, regelmatig in contact met gans de familie Das was het na ons gezamelijk verblijf in Kenya ook een pleziervol weerzien.

Voor Filip en Jacques was het feit dat we vriendschappelijke banden hebben met de familie DAS een groot gemak, het ijs was direct gebroken en niet alleen wegens het warme weer.

Persoonlijk ken ik mijn weg redelijk goed in Mogan, en inchecken in hotel en andere verblijfplaats ( later meer daarover ) was in een wip geklaard temeer dat de receptioniste mij herkende met de opmerking " There you are again ". Dinsdagnamiddag en woensdag hebben we gebruikt om ons aan te passen aan het warme weer, een trainingscessie van insmeren met zonnecrème en kennismaking met de plaatselijke lekkere keuken.

We gingen tevens eens aan boord van de CAL REI en voor Randy was het tijd om wat uitleg te geven over het reilen en zeilen tijdens zo een wedstrijd.

Ondertussen wisten we dat er 38 boten zouden deelnemen, vissen op donderdag, vrijdag en zaterdag van 9h30' tot 16h30'.

In geval van vangst van een puntenopbrengende vis moest een foto genomen worden met op de voorgrond een foto van een krant van de dag.

In geval van vangst van en tweede geldige vis ( je mag steeds dromen ) is er een bepaalde procedure te volgen.

Woensdagavond was er nog zoals steeds een vergadering voorzien voor de schippers. Laatste round-up.

Afspraak met Marin en Randy was: donderdag 9h aan de boot. Deze ligt aangemeerd in de haven aan de ingang van het Hotel Club de Mar, waar we zoals meestal gaan ontbijten. Gemakkelijker kan NIET.

We wisten dat de vangsten aan de magere kant lagen, maar dat was natuurlijk voor alle deelnemers zo. Een beetje veel geluk zouden best van pas komen. Anderzijds is het ook zo dat het van de ene dag op de andere kan omslaan, dat er dan veel aasvis zit en de marlijnen gek doen.

Er waren nog een paar andere boten die vanuit Mogan vertrokken, de rest voer uit vanuit Puerto Rico en Pasito Blanco.

Ook waren er een paar deelnemers overgekomen van andere eilanden (Lanzarote en Tenerife ).

Wat de vangsten betreft kunnen we dus heel kort zijn , want veel is er niet gevangen.

De eerste dag 1 marlijn.

Dag 2 : 2 marlijnen.

Dag 3 : 3 geldige vissen.

Dat het een nerveus gebeuren betreft bewijst het feit dat de laatste dag er een boot gedurende meer dan 2 uur bezig geweest is een marlijn te bevechten van om en bij de 300kg en dat op het ogenblik dat de foto moest genomen worden, de camera in het water gevallen is. Om u maar te zeggen.

Buiten de 6 marlijnen werden er nog enkele wahoo's gevangen maar,niks buitensporig of uitslag beïnvloedend.

Dat het ook een gelukstreffer werd bewijst het feit dat geen enkele van de deelnemende professionele charterboten een vis gevangen heeft.

De winnaar was trouwens iemand die de waters niet door en door kent aangezien het een boot uit Lanzarote betrof.

Sommigen hebben wel verklaard dat ze een of twee marlijnen geraised hadden, maar je moet ze niet raisen, je moet ze vangen.

Ik heb persoonlijk drie dagen op de bridge op de uitkijk gezeten, met speciale zonnebril maar geen vin hebben we gezien, ook niet van bonito of mahi.

En voor hen die er iets meer van kennen: we hebben vogels gezien, veel vogels, maar ze zaten wel allemaal op het water. Dan weet je het.

Drie dagen later werd er door CAL REI wel een witte marlijn gevangen, maar die telde natuurlijk niet mee voor de wedstrijd.

De vangsten van CAL REI kan je raadplegen op hun site.

We hebben op vrijdag op volle zee wel een walvis zien sterven en zaterdag de resten van een dode haai ( waarschijnlijk aangevallen door een grotere soortgenoot) zien drijven.

De zee is een gevaarlijke wereld.

Zaterdagavond hebben we zoals vorig jaar deelgenomen aan de prijsuitreiking in de haven van Puerto Rico.

De laureaten waren de gelukkige winnaars van een check van 2000€.

Na de uitreiking konden deelnemers en sympathisanten aanzitten aan een uitgebreid buffet met spijs en drank " à volonté " waarna een zeer goed orkest ons ten dans uitnodigde. Het feest duurde tot in de vroege uurtjes.

Op zondag was er in Mogan ook nog een plaatselijk feest ter ere van de Madonna de Carmen, patroonheilige van de plaatselijke vissers.

De afspraak met Marin was dat we op maandag nog even achter rog zouden gaan. Mijn hoop was: voor Filip, Walter en Jacques toch nog elk een vis.

Sterke stroming heeft ons echter parten gespeeld en de grotere exemplaren waren niet actief. 3 kleinere roggen hebben onze trip toch nog gered.

Wat het verblijf betreft moet ik jullie nog en woordje uitleg geven:

Boven het appartement van Marin en Dora is er een appartement dat je mits een bepaalde vergoeding met maximum 3 personen kan delen. Er is een slaapkamer met dubbel bed en in het salon staat nog en slaapsofa.

Er is ook nog, voor hen die willen koken een kitchenette.

Binnen afzienbare tijd zullen we ook nog kunnen beschikken over een appartement met 2 slaapkamers geschikt voor 4 à 5 personen.

Ondanks het feit dat we weinig gevangen hebben was de ambiance SUPER.

De onderlinge verstandhouding tussen de opvarenden, de bemanning en de familie van Marin, de warme ontvangst in de verschillende gelegenheden die we bezochten, hebben er dan ook voor gezorgd dat we voor volgend jaar CAL REI reeds gecharterd hebben om terug deel te nemen aan deze wedstrijd.

We hopen alleen dat er meer zal gevangen worden, dat we winnen en dat de price-giving een beetje copieuser is.

De rest: " Never change a winning team ", met dank aan Marin, Randy, Dora en Annelies.

Persoonlijk hoop ik dat ik ook mijn steentje heb kunnen bijdragen tot het welslagen van de trip. Aan u te oordelen.

Voor hen die interesse hebben om er eens heen te gaan: contacteer ons, we zijn gewoon om met hen contact te hebben en kunnen jullie de eerste info verstrekken of klik op www.calreicharters.com.

Voor oktober en / of november gaan we weer achter de rog aan.

Maximum 5 personen ( per keer ).

Brussel , 3 augustus 2011

Henk Hillaert

Voorzitter BBGF

Oktober 2010 21-10-2010

Gilbert Lampens en Henk Hillaert

Achter reuzenrog op Gran Canaria

Na onze expeditie naar Gran Canaria in mei van dit jaar en wetende dat er vanaf de herfst meer aan bodemvissen word gedaan, hadden Gilbert Lampens en ikzelf onze leden aangekondigd dat we midden oktober achter stingray zouden gaan en er nog plaatsen vrij waren op de Cal Rei. Was dit jaar zelf reeds 3 keer op dit eiland.We hadden met Marin en Randy afgesproken om van 15 tot en met 18 oktober te gaan vissen. Aangezien we maar met ons beiden zouden zijn hadden we natuurlijk geen bezwaar om andere personen op de boot te dulden. Je weet maar nooit dat er een monster bijt......

Hoe krijg je dat beest aan boord en hoe zet je het terug? We zouden dit laatste trouwens ondervinden. Het is trouwens ook een charterboot. We hadden weer een vlucht vanuit Charleroi, met Ryanair, en landden op tijd op Gran Canaria. Prettig weerzien met Randy en Annelies , die we regelmatig bellen via skype. Naar ons appartement, al onze West-Europese ttz. warme kledij, uit . Short en T-shirt is hier de gangbare kledij. Afspraak in de namiddag aan de boot die van ligplaats moest verplaatst worden. Hij ligt nu aan de ingang van het Club de Mar Hotel. DE best zichtbare plaats van gans de haven !!!

Vrijdag 15 oktober : met 4 achter stingray. De gewoonlijke ankerplaats is reeds bezet , we gaan dus een beetje verder ankeren. Haken worden beaasd en Marin is reeds bezig met het lokvoer. In stukken gesneden sardines worden in een stalen gaas buideltje met een lood van 300 gram naar de bodem gedropt , enkele stevige rukken en het buideltje komt leeg terug boven. Beneden een lekker reuk en voedselspoor vormend. Ideaal om de vis te lokken. Met een beetje geduld, want denk nu niet dat die roggen op u liggen te wachten. Het resultaat van de dag was 3 roggen, 20 à 30 kg, 2 voor mij en 1 voor Randy. Gilbert kon alleen een lip trekken. Morgen beter.

.Aan de haven aangekomen zijn er 3 polen die vragen of ze 's anderendaags mee mogen. Geen probleem. Afspraak 9h30 . De een, spreekt een beetje Frans, de andere nog een beetje minder Engels. We gaan lachen morgen om het uit te leggen.

16 oktober : Om 9h30' staan ze klaar. Elk een pint in de hand. Ze hebben elk nog 2 x een halve liter bier mee. We vragen of ze alcohol bij hebben. Neen. We laten hen hun 2 grote pinten en leggen hen uit dat dit eigenlijk tegen de regels is aan boord van Cal Rei. Drink een pint of zelfs meer als aan land bent. Op zee : niks, geen alcohol.Ook geen bier. We gaan terug naar de spot van de vorige dag, en waarschijnlijk om mij tegen te spreken " verwacht u hier binnen het eerste uur niet aan een beet", zijn we nog geen 5 minuten bezig als de reel reeds zingt met een mooie rog aan de haak. We vangen er zoals gisteren weer 3. Wel grotere exemplaren tot 35kg.

Fot .

17 oktober : Op dag 3 horen we van Randy dat een van zijn vrienden, die een karpercharterbedrijf op Gran Canaria runt, samen met een televisieploeg van SkySport, 's anderendaags komt filmen. We proberen een andere spot, ditmaal op rotsbodem, en vangen natuurlijk geen rog. Wel een murene en een waterschildpad geschat op 50kg die niet beter gevonden heeft dan op 50 m diepte 2 beaasde haken binnen te spelen. We beslissen wijselijk om eens boven de draad door te knippen in de hoop dat onze schildpad het avontuur overleeft. De murene wordt ook terug gezet.

We weten dus dat we morgen met de SkySport-ploeg naar de spot moeten van dag 1 of 2 . Randy kan wegens persoonlijke redenen niet mee, ik zal dus als deckhand fungeren.

18 oktober : Maandag 9h : Ze staan er met 5. Keith Arthur, journalist van Sky-Sport, samen met zijn cameraman, de montage-assistente en de 2 mannen van het karpercharterbedrijf.

Keith heeft het tijdens onze trip naar onze hengelplaats over de verschillende plaatsen waar hij reeds reportages maakte. Zo te horen heeft hij toch wel enige ervaring en zullen we hem ook een vis laten boven halen, voor zover we iets vangen natuurlijk. Persoonlijk vond ik de aas aanbieding niet ideaal en schakel ik over naar een door mij gebruikte manier van aas aanbieding om achter conger en leng te vissen. Teveel kleine vis komt zijn buikje vullen aan het vlees van de filets. Ik ga voor een halve vis. Het staartstuk. Minder beschikbaar vlees voor het kleine grut en een langer durend reukspoor. Het beazen van de haak blijft natuurlijk steeds een twistpunt. Het wordt wel eventjes wachten. Marin heeft reeds een paar korven vispoespas naar beneden gelaten. En, nog geen beet. We weten wel dat als we er een aan de haak slaan er nog zullen volgen.

Waar we de vorige dagen met kleiner aas visten en de roggen direct, na hun maaltijd , verder zwommen en door de slip gingen, hebben ze nu soms grotere stukken te verorberen. De beet is anders.

Kleine trillingen aan de top van de hengel toonden aan dat er wel enig animo was op de bodem. Eerste vis voor Gilbert was een klein haaitje, waarschijnlijk aan een met visfilet beaasde haak.We zeggen 11h30'. Om 12h was het de beurt aan Keith om naar boven te komen met een rog van een mooie 20kg. Weer werd er door Marin wat visblubber naar beneden gelaten. 14h10 weer een mooie trilling aan Gilbert's hengel, beaasd met een mooi stuk sardine. Het zou wel goed 15' duren eer het beestje zich gewonnen gaf. Geschat gewicht door Keith : 45kg op 50lbs.

Nieuw belgisch record voor Gilbert.

Het beest daadwerkelijk wegen is onmogelijk, behalve indien je het doden. Een levensgevaarlijke giftige pin ligt boven op de staart van de stingray. En deze staart kan op elk ogenblik van links naar rechts gezwiept worden. Tegengif is niet aan boord. Het is dus opletten geblazen. Handdoeken bedekken deze pin zodat de vis kan behandeld worden om foto te nemen en om hem terug te zetten. Wegen is uitgesloten !!!

Terwijl Gilbert zijn vis terugzette kreeg ik een kleine trilling aan mijn hengel. Een kleine rog ..........

Om 15h , hevige dreun op een van hengels. De vriend van Randy is aan de beurt. Het lijkt in elk geval een stevige brok. De rog laat onze vriend rond de boot wandelen. Van stuurboord achteraan naar bakboord vooraan en verder naar "AF". Het zal wel een goed half uurtje duren voor de rog los komt van de bodem. Hem of haar binnen boord krijgen is geen lachertje, terugzetten wordt een nog hachelijkere onderneming.De vis wordt door Keith op goed 70 à 75 kg geschat. Foto's genomen, vis teruggezet en onze vistijd zit er op. Terug naar de haven met de belofte van Keith dat we DVD van de te maken reportage zullen krijgen.

Voorlopig staan er enkele andere reportages op Sky :

--> http://www.skysports.com/video/inline/0,26691,13019_6503109,00.html

beelden van deze visdag op skysports:

--------->> http://www.skysports.com/video/inline/0,26691,13019,00.html zie onder "Rays of sunshine"

De video komt op deze site en het verschijnen is voorzien rond nieuwjaar

We hadden 4 prachtige dagen, volop zon, een beetje wind en een aangename temperatuur rond de 25°C . Het water was dat ook. We hebben ook zeer lekker gegeten, zowel het vlees, de vis en de andere zee producten. Gilbert is op zijn knieën gevallen voor een zeer lekkere fles wijn, waarvan het restaurant er nog 1 had. We hebben deze gereserveerd voor onze laatste avond. Nogmaals onze dank aan het ganse Calrei team en de ontvangst ter plaatse is prima. We beginnen daar zo stilaan onze weg te kennen dus verdere expedities naar dit droomeiland op slechts 4 uur vliegen kunnen gepland worden. Voor info mag U ons steeds contacteren, we zullen u misschien vergezellen, zeker als u weet dat het hier buiten nu 4°C is, de verwarming aan staat en dat het regent.

Henk

Juli 2010 MOGAN GRAN CANARIA.

Paul Derere en ik zelf Andre Huys hebben de biggamer «Calrei» van onze vriend Marin Das voor 4 dagen gecharterd in Mogan Gran Canaria.

03/07: Vertrek uit Oostende met Jet Air naar Las Palmas via Tenerife.

Normale vlucht met uitzondering van de tussenlanding op Tenerife. Op het ogenblik dat de wielen de runway gingen raken, gaf de piloot vol gas en trok terug op....Brullende motoren en met reden veel bleke gezichten.... De tweede poging om te landen liep gelukkig goed af. Oef...

Op Gran Canaria werden we opgehaald door Marin die ons naar het voorziene appartement in Mogan bracht. Dit appartement voldeed niet en we zijn ingetrokken in "Hotel Puerto de Mogan” vlak bij de marina. Mooie kamer en alles pico bello netjes.

04/07: Inspectie van de boot en het materiaal. Alles splinter nieuw!

Bespreking van de manier van trollen; de spreiding van de lijnen en aanpassen van de vechtstoel en het harnas. De verwachtingen zijn niet hoog. Reeds een ganse week zijn de vangsten miniem en dat door de aanwezigheid van enorme hoeveelheden inktvis en baitfish. De gamefish heeft blijkbaar geen honger en heeft zo niet de minste reden om te jagen...

05/07: Mooi weer en start om 09H00. We trollen met 4 X 80 en 2 X 130. Lures met zeer grote haken die ultra scherp zijn. Geen enkele vis komt op. Op de radio horen we permanent " Nada, mallo”. Op de andere boten dus ook geen beweging!

06/07: Zelfde verhaal als gisteren. We vangen 1 bonito op een 50 en zien op 25 meter afstand van de boot een grote zeer bleek- grijze walvis.

07/07: Vandaag terug het zelfde liedje. We haken een grote Mahi die echter los schiet...

08/07: Vandaag komt er beweging. Een marlin slaat met zijn bill op de lure. De releaseclip vliegt los en 10 meter lijn wordt genomen. De reel loopt niet af en de vis is niet gehaakt.

Een tweede marlin zwemt door de lijnen maar bijt niet.

Onze 4 dagen zijn nu voorbij. Noch wij, noch een andere boot heeft een strike gehad en dat door de overvloed van baitfish.

Capt Marin is er het hart van in en doet ons een fantastisch voorstel: gezien we in de laatste uren 2 marlins gezien hebben, denkt hij dat de toestand beter wordt. Hij biedt ons de volgende dag een extra visdag aan en dit gratis. Natuurlijk aanvaarden we die uitnodiging.

09/07: Invitatiedag:

Om 14H00 is het zover!!!! Zware marlinstrike – hooked up – en zeer brutale run van 300 meter. We laten lopen en komen niet aan de slip! En dan plots NIETS MEER. Onder algemene stilte wordt er binnen gedraaid, en wat zien we: de leader is uit de wind-upleader geschoven. Salut marlin, salut haken, salut lure en salut leader....

Hier over toch een een woordje uitleg daar dit eigenlijk niet kan of mag.

De leader samen met de wind-upleader wordt gemonteerd gekocht.

De wind-upleader is een sterke holle koord die aan een uiteinde een lus heeft. Aan die lus wordt de hoofdlijn vastgemaakt. De leader zelf ( die 500Kg trekt ) wordt in die holle koord gestoken tot aan de lus aan de bovenzijde. Dan wordt de holle koord boven en onder dicht gemaakt door verkrimping en verlijming. Er komen dus geen knopen bij te pas en normaal moet dit zo vast zitten dat er een stier mag aan trekken.... Hier bij ons moet er dus een fabricage fout gebeurd zijn. ........

Besluit: We hadden een mooie week. Spijtig waren de vissen de eerste dagen niet op de afspraak door de gekende reden. Dan nog de pech met het uiteen schieten van wind-up-leader en de leader....

De boot: die is pico bello, abnormaal net en zeer confortabel. Als nieuw!

Het materiaal: alles nieuw en van het beste en duurste dat er op de markt is.

DUS TERUG KOMEN DOEN WE !

*************************************

28 04/2010

Al heel vroeg in de morgen vertrok het TEAM van calreicharters voor een eerste trollingdag van het seizoen. De crew bestaat uit Marin, zijn zoon Randy en kapitein Pedro, allen vele jaren ervaring met big game vissen. Het is nog wat vroeg in het jaar voor marlijn te vangen maar men waagde het er toch op. De zon stond al snel hoog, de zee was woelig. Reeds een half uur na het inleggen van de lijnen was er een eerste beet, verloren! Vermoedelijk een goudmakreel (mahi mahi) slecht gehaakt. Nog geen kwartier daarna beet hij dan! De lijn liep af en bleef maar aflopen. Toen de marlijn stopte waren er nog maar enkele meters draad over. En dan begon het gevecht; dit door Marin, de eigenaar van de boot. Al na een uur was de vis bij de boot en heeft Randy de vis gehaakt om in de boot te halen. De eerste marlijn van het seizoen wordt namelijk mee genomen naar de haven, de rest is catch and release.

En daar is hij dan: een prachtexemplaar, 3.15 m lang en bijna 200 KG (420Lbs). Een heel gelukkige crew vaart terug naar Puerto Mogan. Daar is er heel veel belangstelling en worden er honderden foto’s getrokken door de vele toeristen die zijn komen opdagen. Het is immers ook de eerste marlijn van de haven Puerto Mogan van dit seizoen. De vis wordt verdeeld onder verschillende inwoners van Mogan.

Een zeer goede start van het seizoen voor het team van calreicharters. Interesse voor eventuele boekingen check de website: www.calreicharters.com